©2019 Warda El-Kaddouri. Photos by Tammy Van Nerum.

ZOMERCOLUMN
DE MORGEN

In de week van 29 juli t.e.m. 3 augustus verscheen er elke dag een column van mij in De Morgen.

Hier kan je ze opnieuw lezen.

 
 
Zoeken
  • Warda El-Kaddouri

Als je het ongelofelijke geluk hebt dat je (groot)ouders nog leven, bel je ze straks dan even op?

Lieve lezer, mag ik je om een gunst vragen? Een kleine maar. Niet voor mij, maar voor een ander. Misschien heb je straks een vrij moment en pak je voor de zoveelste keer vandaag je telefoon op. Ga dit keer dan niet als een zombie eindeloos over je tijdlijn scrollen om depressief te worden van de klaag- en haatberichten in de commentaren onder nieuwsberichten (ik zondig zelf ook aan dat soort masochisme, dus no judgment), maar stuur eens een berichtje van steun, waardering of liefde naar iemand die je dierbaar is. “Dag schat, ik zeg het misschien niet vaak genoeg, maar ik ben écht trots op jou.” “Hey papa, ik mis je, dit weekend samen eten?” “Hi bestie, heb ik al gezegd dat ik je graag zie?” Zo’n kleine moeite, zo’n grote impact.


Ongeveer de helft van alle Vlamingen voelt zich eenzaam. Het mag misschien verrassen, maar leeftijd speelt daarbij geen grote rol. Ook jongeren kunnen zich sociaal geïsoleerd voelen. Deze week hoorde ik op de radio een 17-jarige jongen vertellen, dat hij behalve gamen niet echt iets gepland had deze zomer omdat hij geen vrienden heeft. Een paar minuten later belde iemand de radiozender op, en bood aan om samen te gaan paintballen. Iedereen, inclusief ondergetekende, in tranen van ontroering. Zo’n kleine moeite, zo’n grote impact.


Lieve lezer, als je het ongelooflijke geluk hebt dat je ouders of grootouders nog leven, bel je hen straks dan even op? Ik beloof hetzelfde te doen zodra ik het laatste woord van deze column heb getikt. Vraag hoe het met hen gaat, check of ze iets nodig hebben, luister naar hun verhalen – ook al zijn ze niet altijd even spannend, de lessen die je uit hun levenservaring kan trekken, zijn goud waard. Of ga je snel eens langs met een bloem, een taartje of helemaal niets. Het enige wat ze uiteindelijk het liefste willen, is niets meer dan nog een beetje tijd met jou. Neem en geef die tijd. Voor je het weet, zijn ze er niet meer. Zo’n kleine moeite, zo’n grote impact.


Bij ouderen is eenzaamheid vaak sociaal én emotioneel. Want hoe ouder je wordt, hoe groter de kans is, dat je de mensen om je heen verliest. Elke keer dat ik lees over iemand die overleden is, maar wiens lichaam pas maanden of jaren later moederziel alleen in een appartement wordt gevonden, breekt mijn hart in duizend stukken. Alleen oud worden en sterven is misschien wel onze grootste angst als mens.


Lieve lezer, denk even aan je mooiste herinneringen en ongetwijfeld ben je daarin omgeven door geliefden en niet door je telefoon. Iemand naar wie ik opkijk, noemde me onlangs de belichaming van verbinding. Het was het grootste compliment dat ik ooit mocht ontvangen, maar het betekent helemaal niets als ik er niets mee doe. Verbinden jullie met me mee?